skip to Main Content
Burn-out, Het Beste Wat Me Is Overkomen…

Burn-out, het beste wat me is overkomen…

Huh, hoe kun je dat nou zeggen? Het is toch vreselijk om een burn-out te krijgen. Hoe kan iemand daar nou blij mee zijn? Tja, achteraf gezien is het toch echt zo. Al vond ik het natuurlijk vreselijk toen ik er middenin zat. Ik voelde me echt belabberd en niet alleen voor mijzelf was het een zware periode, ook voor de mensen om mij heen. Dat wil ik dan ook nooit meer meemaken.

Definitie

Er zijn verschillende definities van burn-out. Waar ik me het meest in herken is deze: een burn-out is het gevolg van aanhoudende stress en langdurige roofbouw op je lichaam, die zich onder meer uit in gevoelens van depressie, vermoeidheid, een leeg gevoel aan het einde van de dag, concentratieproblemen en een afname van je productiviteit. Het komt voor op iedere leeftijd en onder iedere bevolkingsgroep, maar vooral bij mensen met een hang naar perfectionisme, gevoeligheid voor stress, piekeraars en mensen met weinig zelfvertrouwen.

Vatbaarheid

Laat ik nou net behoren tot die groep, al had ik dat vroeger natuurlijk ontkent. Dat perfectionisme herkende ik nog wel een beetje, maar met stress kon ik juist heel goed omgaan, zoveel piekerde ik niet en zo’n heel onzeker meisje was ik toch ook niet. Tijdens mijn burn-out ben ik mezelf behoorlijk tegengekomen, maar mede door wat hulp en ondersteuning van buitenaf leerde ik mezelf ook een stuk beter kennen. Ik ontdekte patronen en kwam tot de conclusie dat ik zelf de oorzaak was.

Oorzaak

Waar ik vroeger dacht dat burn-out kwam doordat je zoveel had meegemaakt waardoor je zoveel stress kreeg, realiseerde ik me dat het niet gaat om wat je overkomt, maar hoe je ermee omgaat. Mijn burn-out kwam naar buiten toen er na ruim 2 jaar onzekerheid eindelijk een diagnose voor mijn dochter kwam, die gelukkig niet ernstig was. Een paar maanden later en wat andere nare ervaringen verder, stortte ik volledig in. Mijn man had grotendeels hetzelfde meegemaakt, maar met hem was er niks aan de hand.

Jezelf vergeten

Het grootste verschil tussen ons was dat ik een kei ben in mezelf wegcijferen. Ik zorgde voor alles en iedereen om me heen en leek het allemaal prima onder controle te hebben. Ik vergat alleen de belangrijkste persoon, mezelf. Nou ja, belangrijkste, dat was nou net het probleem. Ik vond iedereen belangrijker dan mezelf en stelde hun belangen dan ook voorop. Mijn eigen moeheid en gevoel zette ik uit zodat ik voor anderen kon zorgen. Totdat mijn lijf niet meer kon en ik instortte.

Opbrengst

Gelukkig kreeg ik goede professionele begeleiding. Ik heb mede daardoor veel meer zelfinzicht gekregen en enorme lessen geleerd. Hoe zwaar ik die periode ook heb ervaren, ik realiseer me ook hoeveel het me heeft gebracht. Zonder die burn-out was ik niet wie ik nu ben en had ik nooit geleerd om beter voor mezelf te zorgen. Ik besef dat ik altijd gevoelig zal blijven voor burn-out, maar ben er ook van overtuigd dat het nooit meer zo ver zal komen.

Back To Top